ادامه نظرات دوستان که در پی سوالی در مورد جنبش زنان:

آرزو : سلام . چقدر دیر رسیدم من ....خب از نظر من سیاسی کاری یکی از راهکارهای مبارزه ست که نسبت به سایر راهکارها احتیاج به مدت درازی نداره اما خطر و احتمال شکستش بیشتره (منظور تجمع و.. است) نظیر همین تجمع اخیر زنان
راهکار اساسی تر برای مبارزه تنویر افکار عمومی  و تدریس هست که مدت زیاد ی میبره و کاره طاقت فرساییه.
در مورد نظر سپهر عزیز باید بگم جنبش جنبشه .ربطی به جنبش و حرکت مردان و زنان نداره . این خودش بر میگرده به همون کلیشه ی ناتوانی اداره یک تجمع از طرف زنان . در صورتی که با آگاهی دادن و ساماندهی میشه یک تجمع رو سازماندهی کرد .
کیانوش عزیز وقتی اطلاع رسانی ما ضعیف هست وقتی من نوعی فقط از طریق اینترنت (بعضا تلفن دوستی) از این تجمع آگاه میشم شاید بتونم شرکت کنم در این تجمع اون هم به نحوی که کاملا ذهنم نسبت به این تجمع و اهدافش و امنیتش روشن شده باشه نه اینکه صبح روز تجمع اس ام اسی دریافت کنم که تجمع لغو شده (این بر میگرده به بی برنامگی مجریان تجمع . آیا نباید شرکت کنندگان در یک تجمع اطمینان پیدا کنند که بر فرض مثال به هیچ عنوان پیغامی  حاوی این متن از طرف برگزار کنندگان ارسال نمیشه؟؟ به قول تو دوست عزیز حانه از پای بست ویران است ولی این ویرانی درست شدنی نیست؟؟ چند تا از این تجمع ها بوده که با شکست روبرو شده؟ مطمئنی کسی که رفته و تعهد داده در اطلاعات و.. در تجمع بعدی بدون ترس و دلهره شرکت میکنه؟؟ من اطمینانی ندارم.
و کسی که از این مرکز اطلاع رسانی بی بهره است از کجا میتونه بفهمه .مقصر قلمداد کردن همون زن تحصیلکرده به نظرم درست نیست ما برای رسیدن به اهدافمون از نکته های سطحی باید شروع کنیم تا برسیم به تغییر قانون اساسی !!!
گلین جونم ادامه بده ایم مطلب رو امیدوارم به نتیجه برسیم.

 ناهید :درود بر گلین گلم...
با آنچه که کیانوش می گه به شدت موافقم..
اونروز که داشتم عکس ها رو می دیدم .. جایی بودم که چند خانم دیگه هم بودن.. هیچکدوم اونها از این ماجرا خبر نداشتن.. و هیچ عکس العملی هم در مورد ماجرا نشون ندادن.. اصلا انگار تو عمرشون چیزی به اسم حقوق زن نشنیدن..
متاسفانه هنوز مادران ما به دختراشون یاد میدن از شوهراشون اطاعت کنن.. چطور قانع باشن.. چطور بسوزن و بسازن..
   دغدغه زنای ایرانی لباسشون توی فلان مجلس .. فلان رفتار خواهرشوهر.. خریدن فلان وسیله برقی که شاید هیچ وقت هم استفاده اش نکنن. و ...و ....
البته نمی خوام بگم که همه اینجوری هستن.. اما ما می بینیم که اکثریت چنین مشغله های ذهنی دارن..
فکر میکنم زمانی موفقیت حاصل میشه که افراد به آگاهی برسن..
شاد باشی عزیزکم..

بهزاد عبدی : می دونی چیه... برای من که یکسال توی شورای مرکزی انجمن اسلامی دانشگاه زنجان بودم و فعالیت کردم... دلیل سوالهای بالا که پرسیده بودی خیلی ملموسه و جوابهای ساده ای براشون دارم... در طی این یک سالی که فعالیت کردم -و سرانجام به دلیل همین جوابها که الان میگم، کناره گیری کردم- بارها و بارها از سوی افراد مختلف مورد انتقاد قرار گرفتم و شماتت شدم. القای حس ترس از آینده نامعلوم و برخوردهای حقوقی و قضایی که اکثرا مورد توجه همه افراد سرزنش گر بود، جزو دلایل عمده عدم ایجاد انگیزه و روحیه است. جدا شدن از زندگی عادی و طبیعی و فعالیت برای کسانی که ارزش فعالیت فرد را در نظر نمی گیرند، تنها دلیل من برای جدا شدن از انجمن بود. در حقیقت پس از یکسال متوجه شدم، حضور و مخاطره من در جوهای ملتهب سیاسی دانشگاه به هیچ عنوان برای 7000 دانشجوی دانشگاه اهمیت ندارد. انگار که وقتت را تلف کنی برای کسانی که نه تنها این فعالیت را ارزش نمی دانند که حماقت محض می دانند. در جوی که آزادی برای عده ای به تابو تبدیل شده و دفاع از آن را حرکتی خطرناک و محکوم به سرکوب می دانند،