می نویسم چون نیاز به نوشتن دارم از خودم می گویم بدون انکار و بدون شخصیت سازی... درسته خیلی وقتها کاری رو کردم که می دونستم اشتباه است اما چرا؟... چرا با اینکه می دونیم کاری اشتباه است آن را انجام می دهیم... مگه نه اینکه بارها برای سایرین بالای منبر میرفتم و براشون نسخه می ÷یچیدم... حالا می دونم که صرف دونستن اشتباه بودن یک عمل کافی نیست تا اون عمل رو انجام ندهیم....

از خودم بدم یاد ... وقتی یادش میفتم.... اما این الان به ضررم است نباید خودم رو رها کنم تازه خودم رو پیدا کردم... باید گزینه ناقص رو پیدا کنم تا دیگه تکرارش نکنم... خدایا این گزینه این نقص چیه... تنها چیزی که مثل تار مویی ارتباطم رو با خودم حفظ کرده همین امید به تغییر و تکرار نکردن اشتباه است.... شایدم این یک کار تخصصی باشه و من نیاز به مشاوره داشته باشم...  از یک چیزی مطمئنم و اونم این هست که می خواهم این تغیر رفتاری رو داشته باشم.... چون خیلی بهم آسیب می زنه...